Rehabilitacja po udarze

Udar mózgu jest dziś jedną z głównych przyczyn niepełnosprawności. Dotyka on w większości starszych osób, a najczęściej występującym typem jest udar niedokrwienny. Udary i ich skutki różnią się także ze względu na obszar mózgu, na jakim wystąpiły. Udar w obszarze lewej półkuli powoduje poważne problemy z mową, natomiast w obrębie prawej półkuli skutkuje poważnymi zaburzeniami postrzegania.

Objawy

Do najczęstszych a zarazem najbardziej charakterystycznych objawów należy:

  • niedowład lub paraliż ciała,
  • porażenie twarzy,
  • zaburzenia mowy,
  • zmiana napięcia mięśniowego,
  • spastyczność,
  • problemy psychologiczne.

Rehabilitacja poudarowa powinna rozpocząć się natychmiast po przejściu udaru, daje to zdecydowanie zwiększone prawdopodobieństwo powrotu do pełnej sprawności. Bardzo ważnym aspektem rehabilitacji jest uniknięcie spastyczności oraz przywrócenie sprawności ruchowej. Warto zaznaczyć, że powinna być to interdycyplinarna, kompleksowa rehabilitacja, obejmująca zarówno fizjoterapię jak i opiekę lekarską neuropsychologa oraz pomoc logopedy. Szczególnie ważne jest włączenie się członków rodziny chorego w proces jego powrotu do zdrowia. Istnieje wiele prostych ćwiczeń, które pokaże lekarz czy rehabilitant, możliwych do wykonania z pacjentem w domu. Wielką ich zaletą jest wysoka częstotliwość, gdyż można je przeprowadzać między ćwiczeniami z rehabilitantem, ale też umacnianie więzi i podnoszenie pacjenta na duchu poprzez pracę z nim nad rekonwalescencją.

Początkowo rehabilitacja przede wszystkim nastawiona jest na przywrócenie pacjentowi możliwości samodzielnego wykonywania podstawowych czynności codziennych. Jednym z pierwszych działań jest przeprowadzanie ćwiczeń oddechowych oraz oklepywanie pleców w celu usprawnienia pracy układu oddechowego. Bardzo ważne są odpowiednie ćwiczenia ruchowe zapobiegające spastyczności, stymulujące krążenie i usprawniające poruszanie. Do niezwykle ważnych czynników wpływających na poprawę zdrowia pacjenta i prawidłową rehabilitację należy utrzymanie prawidłowej higieny i stanu skóry aby zapobiec powstawaniu odleżyn. 

Pierwszym celem jest pionizacja pacjenta, by przywrócić go do pozycji siedzącej. Kolejnym jest powstanie chorego oraz umożliwienie mu poruszanie się przy pomocy np. balkonika czy trójnoga. Ważne jest równoległe prowadzenie terapii ruchowej z terapią neuropsychologiczną i logopedyczną. Sukcesy w każdej z nich wzajemnie się uzupełniają a każdy z nich stanowi silną motywację do pracy w pozostałych obszarach. Bardzo ważna jest także wtórna profilaktyka przeciwudarowa, leczenie poszpitalne przy połączeniu domowej opieki oraz pomocy wykwalifikowanych specjalistów daje bardzo dobre wyniki. W późniejszym etapie należy zadbać o aktywność ruchową chorego, zmianę złych nawyków żywieniowych i zdrowotnych.